آزمانک
ھمُک سُھب ءِ سر ءَ من کہ وتی کارگِس ءَ سر بوتگ آں ھالتاک پیسر ءَ ٹیبل ءِ سر ءَ اِیر بوتگ ، دانکہ من ھندی ، مُلکی ، جھانی ءُ میان اُستمانی ھالانی بابت ءَ چیزے ونتگ ءُ نوں وتی کارانی گیش ءُ گیوار کنگ ءَ بُنگیج بوتگ آں ۔ اے روچ ءَ من کہ کارگِس ءَ سر بوت آں چم ساری ءَ پہ ناگتی ٹیبل ءَ کپت اَنت گْوش ئے بے ھالتاک ءَ بْرھنگ اَت ، انچوش کہ مردُمے۔۔۔۔۔۔۔۔۔
من جیڑگ ءُ ھیال کنگ ءَ پیسر جمال گْوانک ( کارگِس ءِ چپراسی ) جت، جمال ءَ چاہ ءِ ترماس دست ءَ اَت ءُ پہ دِرکّ پمّن اَتک ءُ لرزگ ءَ اَت۔
جی سر! چے بوتگ۔۔۔۔۔؟
من گْوشت: جمال جان دِگہ ھَیر اِنت ، تو ھالاں بِہ دے مرچیگیں ھالتاک گِندگ نہ بیت زان ءَ سبزل ءَ نیارتگ یا کلدار ( فیس ) لیٹ اَنت۔۔۔۔۔۔۔؟
نا سر نا! کلدار ( فیس ) لیٹ نہ اَنت ۔ مرچی سبزل ءِ جِند نیاتکگ ، بلے من سُھبی کہ بازار ءَ سرے جتگ نوکیں گپّے ھم تالان اَت ، زان ءَ پمیشکا سبزل تنیگا لیٹ اِنت۔
من ءَ سبر ءَ موہ نہ دات ءُ من جمال پُرس اِت ، چونیں ھبرے بے بلاہ کہ مرچی مئے ھالتاک ءِ دیم ءَ چو میری ءِ کلات ءَ مِکّ بوتگ۔۔۔۔؟
سر ھبر چو اے وڑ ءَ اِنت کہ دوشی پوجیاں گنج آباد ءِ میتگ ءَ بلُک زرناز ءِ پَلّ ءَ دَور کُتگ ءُ آئی ءِ سْیاہ سر گُلناز آوار جتگ ، یک بچّے وَ پیسر ءَ شھید کُتگ ءُ دومی زِندانی اِنت۔
بلُک گوں وتی چاریں نُماسگ ، جنوزامیں نِشار ءُ بندی ئیں بچّ ءِ زال ءَ شھید پِدا چارراہ ءَ دگ ءِ سر ءَ نِشتگ ءُ زار جَنَگ ءَ اِنت کہ پیسر ءَ نابکاریں لشکر ءَ منی دیدگانی رُوک اَلی مُراد شھید کُتگ ءُ ولی جان چہ شال ءِ وانگجاہ ءَ تیوگیں مکتبیانی دیم ءَ پہ لٹّ ءُ کُٹّ آوار جتگ ءُ بُرتگ کہ ھما درد ءُ دور تنیگا تاجگ اَنت۔۔۔۔۔۔، دوشی پد ءَ منی پَلّ ءَ ناھُودگاں دَور کُتگ ءُ منی شار آوار جتگ۔
تیوگیں مھلوک ءَ بلُک چپّ ءُ چاگِرد کُتگ اَت ، بلے کُل گُنگ ءُ تماشائی اِت اَنت ۔ نا نام گِپتیں رھشونے دیست ، ناں کہ دوتل دوپُوستیں اِھوالکارے کہ بزّگیں زرناز ءِ توار جوڑ بِہ بیت ءُ آئی ءِ توار ءَ ڈیھ ءِ چاریں آتراپ ءُ تیوگیں گیدی ءَ بِہ جکسّینیت دانکہ اِنساندوستی ءِ پُژدر ءَ اِنساندوستیں مھلوک جھ بِہ سرّیت ءُ زُوراکی ءِ دیم ءَ ڈنگر بِہ دنت ۔
گوں جمال ءِ اے ھبر ءَ من کمّیں کند اِت ءُ پد ءَ گْوشت ، شر جمال جان! نوں ترا موکل اِنت تو برو چاھے اڈّ کن ءُ بیار ۔
سر من وَ چاہ ءَ الم اڈّ کن آں ، بلے ھمے تئی کندگاں من ءَ ھبکّہ ءُ ھیرانی آں ، چی ءَ کہ اے ھبر وَ کندگی ھبرے نہ اَت کہ تو کند اِت۔۔۔۔؟
من زانت جمال گوں وتی ساپ دِلی ءَ منی ھبر ءَ پھمگ ءَ نہ اِنت ، پمیشکا من اُوں نہ لوٹ اِت کہ ھبر دْراج کش بِہ بیت۔ گُڑا من گْوشت ، جمال جان تو انّوں چاہ ءَ اڈّ کن گیش ءُ گیوار بہ آں ترا کندگ ءِ راز ءَ گْوش آں کہ ھبر چی اِنت ءُ من پرچا کند اِتگ۔۔۔۔۔۔۔۔!!
چاراں جمال انگت دِلجم نہ اَت ، بلے پہ نادلکشی سرے جھل کُت ءُ ترماس ءَ چنڈینان شُت دیم پہ چُلّ ءَ چاہ ءِ گْرادگ ءَ ۔ اے ساھت ءَ من ند زُرت ءُ زِیکّیں کارانی پارُماں گیشّینگ ءَ اِت آں ، بلے بلُّک زرناز ءِ کُومپیں بالاد ، زار ءُ پِریات گْوش ئے منی اندر ءَ رُستگ اَت ءُ من ءَ وتی راستی ءِ پُولگ ءَ کڈّن کنگ ءَ اَت ۔ من دِل ءَ زانت کہ منی دگ تھنا اے نہ اِنت کہ من بس پارُمانی سر ءَ ناماں چو زِگزِگ ءَ بِہ دُوچاں۔۔۔، بلکیں من ءَ اے ھم زانگی اِنت کہ زرناز ءِ آزمان جکس ءُ زمین جُمبیں چیھانٹانی راستیں کلوہ چی اِنت ءُ آئی ءِ درمان۔۔۔۔۔۔۔۔؟؟
وھدے من زان آں کہ پہ نادْراہ ءِ اِلاج ءَ تبیب ءِ داتگیں دارُودرمان اجل اَنت ، گُڑا پرچا من مُلّا ءِ تائیتانی سر ءَ ھُجّ منّ اِتگ ءُ سِتک کن آں۔۔۔۔۔۔۔۔؟؟
کمّیں بے تواری ءَ پد باتِن ءِ نِشتگیں مردکو ءَ من ءَ باز پنت دات ، بلے ھمے ھبر پہ زُبان ءَ سوگِندی اِت اَنت۔ من پھم اِت کہ منی نادْراھی چی اِنت ، بلے تُرس سارتیں ساھگ ءِ کُرشی ءُ بکملیں ٹیبل اَت کہ کش ءَ پُردان اِیر اَت ءُ من ماں دل ءِ تب ءَ سِگریت کش اِت ءُ وتمنی ءِ ھیالانی تہ ءَ اُوژناگ کُت۔
انچو شاکارگے بوت! من سر کہ چِست کُت چاراں جمال گوں چاہ ءُ پیالگاں اُوشتاتگ ۔ من سارتیں گینّسارتے کشّ اِت ءُ گْوشت، بِیا جمال چاھے بِہ وارین دانکہ سما ءُ سسّا ءِ کُنٹیں داس چر بِہ وارت ءُ بِہ گِندئے یکّ ءُ دو لبز ءِ روتگاں بِہ ڈلّ اِیت۔
جمال ءَ چاہ پیالگ ءَ مان گِپت ءُ وت برانڈہ ءِ چیر ءَ شُت ۔ من زانت جمال ءَ منی کندگ ءِ پسّو ءَ ناگیگ ءُ ناتاھِیر کُتگ ، بلے من ھم باتِن ءَ بے اشکام اِت آں کہ تُرس اِنسان ءَ چو رِمیز ءَ وارت ءُ اندر ءَ کْواپگ کنت۔ اگاں کسے گوں تُرس ءَ جنگ دات مہ کنت ، گُڑا آ کدی زِندگ نہ مان اِیت ۔ مرچی کسے کہ اے بنی آدمانی جنگل ءَ زِندگ منتگ ، گُڑا آئی ءَ بے نپّیں تُرس آس داتگ ءُ چہ وتی ھنکین ءَ گلّینتگ پمیشکا زِندگ منتگ۔
ھمے ھیال ھیال ءِ جیڑگانی بُندر ءَ چاراں جمال پد ءَ سر سر کنگ ءَ اَت ۔ من گْوشت بِہ گِندئے جمال ءَ پد ءَ ھیالے اتکگ ءُ درشانے کنت ، بلے جمال ءِ زُبان چہ کندگ ءَ پد گْوش ئے دُوتکگ اَت ءُ گوں وت ءَ انچو گیروشگ گْوش ئے اے جھان ءَ نہ اَت ، ءُ ھمے رنگ ءَ من اِت آں ۔
چُٹّی ءِ وھد ءُ پاس سر ءَ اُوشتاتگ اَت، من ھم دِہ دِہ ءَ وت ءَ گیشّینگ ءَ اِت آں کہ جمال ناگتی دپتر ءَ پُتِرت ءُ گْوشگ ءَ لگ اِت ، سر۔۔۔! سر۔۔۔۔! پوجی اَنت دیم پہ مئے دپتر ءَ پیداک اَنت۔
من پد ءَ کمیں کند اِت ءُ گْوشت اے بے لگام اَنت، بل کہ کا اَنت ءُ مارا وتی پرمان ءَ دے اَنت۔ ما وَ چونائی ءَ بور گُڈ نہ اِیں ، بلے آ بے سِتک ءُ باور اَنت۔
من گوں جمال ءَ ھمے گڑ ءُ منج ءِ تہ ءَ دزگٹّ اِت آں کہ پوجیاں دپتر انگراں کُت ءُ مارا دستانی بالا کنگ پرمات۔ ما گوں وتی بے وسی ءَ دست کہ بالا کُت اَنت، چریشاں یکّے ءَ درّائینت ایڈوکیٹ شھداد توئے ؟
من پہ دست بالائی پسّو دات ءُ گْوشت ، ھو! ایڈوکیٹ شھداد من آں۔
ھو! ایڈوکیٹ شھداد توئے۔۔؟
جی ھاں!
شر گُڑا درکپ کہ ترا کپیٹن وتی دپتر ءَ لوٹگ اَنت۔
من پہ ناکام ءُ پچّامیں دِلے چہ وتی دپتر ءَ در کپت آں ءُ داں گیٹ ءِ دپ ءَ سر بوت آں ، گوں گیٹ ءِ دپ ء سر بُوَگ ءَ ھوار یکّے ءَ منی بڈّ ٹپّ اِت ءُ اِشارگ کُت سوار بو گاڑی ءَ ۔ من گوں وتی وڑ وڑیں جیڑگ ءُ مارِشتاں گاڑی ءِ پُشت ءَ سوار بوت آں ءُ دیم پہ واجہ کپیٹن ءِ دپتر ءَ، بلے دِل پہ وت ءَ ھزار گْوائی دَیَگ ءَ اَت داں گاڑی شھر ءِ مزنیں پوجی بُنجل ءَ پُترت ۔ گوں پوجی بُنجل ءِ پُترگ ءَ ھور منی دِل ءِ دِریکگ ودّان بوت اَنت ءُ ھیال ، ھیال ءَ گڈّو اَت کہ گاڑی ءَ داشت ءُ من گوں پوجیاں ایرکپت آں۔ گوں ایرکپگ ءَ ھور ءَ یکّے پیسر ءَ بوت ءُ من ءَ وتی پُشت ءَ آیگ ءِ اِشارگے کُت، سر ءُ رند داں واجہ کیپٹن ءِ کارگس ءَ پُترت اِیں ، گوں پُتِرگ ءِ ھوار منی ھمرائیں پوجی ءَ کیپٹن سلوٹ جت ءُ گْوشت، ھمیش اِنت سر ایڈوکیٹ شھداد ۔
کیپٹن ءَ من ءَ دست مِلّائینت ءُ وتی دیم پہ دیمی کُرشی ءِ سر ءَ نِندگ ءِ گْوشت ، من گوں دِل ءِ دریکگاں پہ بے وسی کُرشی ءِ سر ءَ نِشتاں کہ کیپٹن ءِ ھمے سپاھیگ ءَ را گْوشت بُرو آپ ءُ چاھے بِیار پہ ایڈوکیٹ ساھِب ءَ ، چہ آپ ءُ چاہ ءَ پد بِندات ءَ کیپٹن ءَ پہ مھرے گوں من وتی گپ بِندات کُت ءُ گْوشت، بچار ایڈوکیٹ ساھب گوں وتی جاھِلیں مھلوک ءَ مارا بُھتام جَنَگ ءِ ناکامیں کُوشست مکن اِت کہ ما شُمئے پاسپانیں ، اگاں نا ما وتی رھبندانی پُروشگ کسے ءَ نیل اِیں کہ آ مارا سرگْوز بِہ کنت ءُ وتی گاماں دیم ءَ شھار بِہ دنت۔
من پہ اجکھی درّائینت ءُ پول کُت، واجہ زان ءَ گپ ءِ جِند چی اِنت۔۔۔۔۔؟
پہ بشکندگے واجہ کیپٹن ءَ گْوشت، بِل یار ایڈوکیٹ ساھب کہ تو گپّ ءَ سھیگ نہ ئے۔ من دِل ءَ زانت کہ ھبر بلُک زرناز ئیگ اِنت ، بلے وت ءَ ناسئی کُت ءُ پسّو دات کہ من ھِچّ وڑیں گپّے ءَ سرپد نہ آں ، زان ءَ چونیں گپّے واجہ۔۔۔۔۔؟
واجہ ءَ پد ءَ پہ بشکندگ درّائینت کہ ھبر پیرزالیں زرناز ئیگ اِنت، اِیشی ءَ سُھبی چوک ءِ سر ءَ کوکار جتگ ءُ مئے نام گِپتگ کہ ما آئی ءِ جِنکّ چہ گِس ءَ آوار جتگ ءُ بُرتگ۔ باریں آئی ءِ کھبگیں جِنکّ گوں کَے ءَ ھمنیاد اِنت، بُِھتاماں مارا جنت۔ ءُ آئی اے ھم گْوشتگ کہ من رو آں شاھی ءِ بچّ وکیل شھداد ءِ گْور ءَ کہ منی کیس ءَ سرکار ءِ آمیدگِس ءَ بِہ بارت ءُ من ءَ اِنساپ بِہ گیت ءُ بِہ دنت۔ ھاھاھاھاھا۔۔۔۔اِنساپ۔۔۔۔
ھو! توئے واجھے گپ بزاں ھمیش اِنت، بلے من سرپد نہ آں کہ گوں آئی ءَ چے بوتگ۔۔؟
تو اگاں سرپد نہ ئے، ترا من سرپد کُتگ کہ وتی دست ءَ اے کار ءِ تہ ءَ مہ اڑین، اگاں نا مئے گوم ءَ اڑوکیں مردُمانی آسر نیک نہ بیت۔ من گوں شُلامگیں گالوارے ءَ واجہ ءِ پسّو دات گْوشت، واجہ چہ منی نیمگ ءَ دِلجم بو کہ من گریبے آں۔ من ءَ گوں اے شرتگ ءُ شالی ئیں کاراں ھِچّ وڑ ءَ کار ءَ نیست ۔ ما ھمینچو کن اِیں کہ مئے زھگ ءَ گُژنگ مہ بَہ اَنت، ما کُجا ءُ گوں شُما ھمجواب بُوَگ کُجا! مارا وئیل کن اِت کہ ما وتی ھمے ھال ءِ تہ ءَ جوان اِیں۔
گوں منی اے گپّاں واجہ کیپٹن ءَ بشکند اِت ءُدرّائینت نہ زاناں! من ترا شیوار کُتگ کہ وتی ٹھواری ءَ بگر ، چو مہ بیت باندا مارا مجبُور بکن ئے۔ گوں واجہ ءِ اے گپّانی پسّو دَیَگ ءَ ابید من گوں واجہ ءَ گْوشت، واجہ من ءَ نوں موکل بِہ دے کہ وھد گْوستگ ءُ منی گِس ءِ مردُم پہ منی دیر کنگ ءَ پریشان بَہ اَنت۔
واجہ ءَ پد ءَ پہ تژن ءُ بچکند من ءَ گْوشت، چو بائِد زُوت پریشان مہ بَہ اَنت، چی ءَ کہ پریشان بُوَگ ءِ کار انگت دیم ءَ اَنت ھاھاھاھاھاھا
شر ترا موکل اِنت، واجہ ءَ سِپائیگے گْوانک جت ءُ گْوشت ، ایڈوکیٹ ساھب ءَ پد ءَ آئی ءِ دپتر ءَ سر کن اِت۔ من دوبر گاڑی ءَ سوار کنگ بوت آں ءُ دیم پہ وتی دپتر ءَ، وھدے من دپتر ءِ گیٹ ءِ دپ ءَ کہ رسینگ بوت آں ، چاراں بے وسیں جمال ھما اِنت کہ دِیوال ءِ ساھگ ءَ نِشتگ ءُ چمے گوں پچیں گیٹ ءَ سک اَنت ، گوں منی گِندگ ءَ ھوار چو تُنّیگیں سید ءَ دِرکّے بست ، سِپائیگاں من ءَ گیٹ ءِ دپ ءَ اِیر کُت ءُ واتر جُنز اِت انت۔
جمال سر بُوگ ءَ ھوار گوں گُلگُلیں چمّاں من ءَ امباز اِت ءُ گْوشگ ءَ لگّ اِت، سر ھال کن ترا اِیشاں لٹّ ءُ کُٹ نہ کُتگ۔۔؟
من پد ءَ پہ بچکندگے پسّو دات ءُ گْوشت ، نا جمال جان من ءَ اے بے لگاماں لٹّ ءُ کُٹّ نہ کُتگ ، اگاں لٹّ ءُ کُٹ بِہ کُت اِیں منی دست چو بلّک زرناز ءِ چی ءَ رست۔
گوں اے گپّ ءِ اےش کنگ ءَ جمال ءَ پہ گِلّوتگی درّائینت ، ھو سر تو راست گْوش ئے، گوں اے بے لگاں مئے دست کُجا روت۔
چہ دوئیں نیمگاں ساھتے ءِ بے تواری ءَ پد من پہ ملامتی گوں جمال ءَ گْوشت، ھو جمال جان! پہ دِرتہ پُچ ءُ ایردستیں بلوچ راج ءَ ھرکس ڈاکٹر اللہ نِزر نہ بیت۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
